ไม่ว่าจะเลือกอย่างไหน เราก็มีวิธีการจัดการกับมันเหมือนๆ กันก็คือการเดินทาง
เดินทางสู่เป้าหมาย
เดินทางสู่เส้นชัย
เดินทางสู่ความฝัน
ไม่แปลกหรอกที่จะเห็นผู้คนล้มลุกคลุกคลานระหว่างการเดินทาง บ้างก็บาดเจ็บ แย่หน่อยก็ล้มตาย ผมเองก็แค่บาดเจ็บ และก็ภาวนาขอให้ตัวเองอย่าถึงขั้นต้องล้มตายเลย
คำถามก็คือเมื่อเดินทางถึงจุดหมายแล้ว เราจะทำอย่างไรต่อไป
บางคนเดินทางมาไกลเกินจนลืมไปแล้วว่าเรามาไกลขนาดนี้เพื่ออะไร รู้แต่เพียงว่าไม่อยากจะถอยกลับไปตั้งหลักที่ตีนเขาอีกแล้ว เดินมาไกลถึงขนาดนี้ก็คงต้องตั้งหน้าตั้งตามุ่งตรงไป แต่ผลลัพธ์ก็คือความว่างเปล่าเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่เส้นชัย
ผมมีความฝันเรื่อยมา และก็เดินทางมาไกลเพื่อจุดหมาย
อีกไม่นานผมก็จะถึงยอดเขา แม้จะรู้ว่าต้องฟันฝ่าอีกมากแต่มันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนผมได้กลิ่นของชัยชนะลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
“แล้วยังไงต่อ....”
ผมถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลังจากนี้แล้วจะยังไงต่อ และเป็นครั้งแรกที่ผมตอบตัวเองว่า ‘ไม่รู้เหมือนกัน’
ผมไม่รู้ว่าควรจะมุ่งไปทางไหนดี
หลังจากนี้ควรจะฝันอย่างไร จะเดินทางไปไหน ... ผมไม่มีคำตอบ
เคว้งจริงๆ นะ
ภาวนาให้ผมค้นหาจุดหมายต่อไปเจอด้วยเถอะ
555555 5
ชัยชนะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
ถ้าจำไม่ผิด
ขอบคุณมากที่ทำให้มะนาวอยากจะเรียนหมอ
แต่ตอนนี้ความฝันมะนาวอาจเปลี่ยนไป
ขอยคุณที่เป็นแบบอย่างนะคะ
เมื่อก่อนพี่เคยคิดว่าชีวิตพี่ไม่มีจุดหมาย
แต่ตอนนี้เจอแล้วคะ
ลูก 2 คน เป็นจุดหมายที่สำคัญตอนนี้คะ
^^
:)
เดินต่อไปและฝ่าฟัน สิ่งที่หวังอยู่ไม่ไกล
โชคดีนะค่ะ
เปนกำลังใจให้
:]
Happy New Year ค่ะ
แต่อย่างน้อยพี่ก็มีเรา เป็นคนร่วมทางหนึ่งคน โลกนี้พี่ไม่ได้อยูคนเดียวนะ
ขอให้มีแรงเยอะๆจะได้เจอจุดหมายเร็วๆ
:)
ค่อยๆเดินค่อยตามหา
ไม่เห็นต้องเร่งรีบอะไรเลยนิ
สู้ๆคร๊า ^^
,,,,,,,,,,,,,